|
Weekkup light - nu met gratis echte vogels
Deze winter stapten we over op de fiellips weekkup lait. De hele grote wekkerlamp met vogelgeluiden probeert je zo natuurlijk mogelijk te wekken. Want voor wie het vergeten is: toen er nog geen wekkers bestonden werden mensen zonder kinderen wakker gemaakt door de opkomende zon en het bijbehorende getetter van vogels. Dat is dus natuurlijk en wat natuurlijk is is goed (behalve ziektes).
Het werkt heel goed. De eerste paar dagen was het even wennen. Ik lag me af te vragen wanneer hij nou zou gaan fluiten en als ie dan begon twijfelde ik aan de overtuigingskracht van de ingehuurde vogelvoiceover. Totdat ik dan weer bedacht dat het feit dat ik op zulke frisse gedachten kon komen om kwart over 7 wel moest betekenen dat ik wakker was geworden. Sterker nog: dat ik fris wakker was geworden en niet boos of verdrietig als normaal. Misschien is een mix van TOOL en Joy Division als wekker al die jaren dan toch niet zo'n goede keuze geweest.
Maargoed, het was toen dus winter. Maar nu niet meer. Hoewel ik nog steeds winterjas en wanten draag, staat de zon alsmede haar vliegende volgelingen alvast lekker om een uur of 5 op, om zich ver voor 6 uur gepoetst en geschoren bij mijn slaapkamerraam aan te dienen. Terwijl ik nu dus als een echt natuur-en-buitenmens op 3 hoog achter in Amsterdam heb leren wakker worden van het licht... Daar had meneer Fiellips zeker nog niet over nagedacht.
En dan dit. Mijn wekker heeft matties gemaakt... Nog voor het digitale getjirp van zich heeft kunnen laten horen, vliegt een hele kinderboerderij vol zonaanbidders in om voor mijn raam uitgebreid de dag door te nemen, tussendoor zanikend waar-die-wekker-nou-blijft. Ik kan me vergissen hoor. Zo fris ben ik nou ook weer niet op dat tijdstip.
Morgen ga ik ze proberen te vangen. Dat levert misschien nog best wat op, op marktplaats ofzo. "Een stuk of tien Amsterdamse schetterbekjes. Leuk om een lamp van te maken."
De nieuwe Uri G.
Ik heb het dus niet gevolgd. Ik wilde het gaan volgen, maar het kwam er niet van. Gisteren las ik in de krant wie Hollands Next Uri Model was geworden. Die ken ik. Die nieuwe Uri G. Toen ik studeerde (en hij nog net niet) hadden we hetzelfde bijbaantje. We hingen jassen op in de garderobe van de Nieuwe Kerk. We droegen allemaal dezelfde oversized sweater met een afbeelding van de lopende tentoonstelling. Het was een beetje een ongelukkig bijbaantje. Enerzijds omdat jassen ophangen heel simpel is. iedereen kan zijn eigen jas ophangen dus je helpt iemand niet echt verder door die taak op je te nemen. Anderzijds doordat het altijd kouder dan buiten is in de Nieuwe Kerk. Dus mensen hingen hun jas op en kwamen 'm dan altijd binnen een half uur weer terughalen. Een beetje bozig, omdat ze het koud hadden. En om dan te zeggen dat je het nog zo van tevoren had gezegd, daar help je iemand ook niet mee. We hielpen dus eigenlijk niemand met onze aanwezigheid. Ik las dat de nieuwe Uri G. mensen kan laten zweven. Dat kon hij toen nog niet, bij mijn weten. Ik denk dat hij mensen die graag willen zweven enorm helpt. En hoop dat ze niet te snel terugkomen, als het boven kouder blijkt dan op de grond...
Belfast
Er vielen me heel veel dingen op in Belfast. Zoals me altijd eigenlijk dingen opvallen. Maar van dat dus extra veel in Belfast.
In Belfast wonen heel veel jongeren. Waarschijnlijk allemaal zo'n 15 jaar geleden verwekt, met het einde van het ergste geweld.
Geen van de jongeren had oordopjes in. Het was even wennen, die blote tieneroorschelpen. Maar de jongeren schaamden zich er totaal niet voor.
In Belfast heb je ook geen Mp3 nodig. Ze hebben daar alleen maar goede muziek. Dat viel me dus ook op. In Belfast.
Op de luchthaven draaiden ze Snow Patrol, uit de speelhallen schalde Duran Duran, in het hotel kreeg je AIR als ontbijt. Plekken die je doorgaans zou ontlopen vanwege de bonkende bas-bagger (of juist rechtenvrije nietsnummers) werden in Belfast voorzien van een kritische noot. Het hele weekend voelde als een real-life videoclip. Het droevige, rauwe maar ook aandoenlijke, burgerlijke van de eilanden, als decor voor de mooiste muziekjes. Beetje Bronski Beat. Dat viel me op. Met nog heel veel dingen.
Goedemorgen Neverland...
Vanmorgen was Within Tempation bij Goedemorgen Nederland. Tussen de muffins en gedrapeerde koffiekopjes zaten ze lekker te keuvelen. Over dat ze overal zo populair zijn in de rest van de wereld. En dat ze daarom nu ook naar Amerika gaan. En dat ze daarom alleen de muziek een beetje hebben moeten aanpassen, want Amerikanen houden van gitaren en niet van experimenten op de Casio. Bij Goedemorgen Nederland gaat dat erin als zoete ontbijtkoek: al die domme buitenlanders die nog niet klaar zijn voor onze Hollandse Helden. Ik voelde me een beetje beledigd door de KRO, want ik kon me ineens voorstellen dat ik Without Synthesation misschien nog best de moeite waard zou kunnen vinden. Ik heb ze ooit gezien op Ozzfest. Ik kwam natuurlijk voor TOOL en stond zover van WT als je op een festival af kunt staan van een band. Ik stond bij de pannenkoeken. Maar dat maakte niet uit. Ze kwamen op, er was vuurwerk, er rezen opblaasdoornentakken uit het podium die over het publiek krulden. Zij stond daar, in alles wat je je kunt voorstellen bij een rode jurk. Het was Walt Disney voor volwassenen... Met het stroop op mijn kin en poedersuiker niezend stond ik daar, perplex als na een tripje fairydust met Peter Pan. Ik vond het magisch. De muziek was gewoon achtergrondmuziek bij het sprookje... Maar dat sprookje is nu voorbij. Dankzij Goedemorgen Nederland. Een sprookje lees je voor het slapen gaan, niet bij een overbelicht ontbijt. Naar Neverland 1 kun je niet zappen.
My imaginary me
Ik heb al twee maanden een abonnement op het Parool maar ik heb 'm nog nooit gekregen.
Ik bestelde een nieuw naambordje maar het wordt niet gemaakt.
Ik bestelde vier nieuwe boeken op Bol maar ik kreeg nooit meer een bericht.
Elke dag bel ik een rondje hoe alles ervoor staat. Iedereen vindt het hartstikke vervelend voor me. Aan de telefoon. Maar zodra ik ophang blijft mijn status 'pending'. De wereld kan mijn huis nergens vinden. In het echte leven ben ik zoek. En nu ik al weken geen fysiek bewijs krijg van mijn bestaan, begin ik er daar toch ietsepietsie aan te twijfelen... Zou ik dan toch mijn eigen imaginaire vriendin zijn? PS De reactie-tool alhier is (was?) stuk...
Naambordje
Mijn naambordje is gejat. Ik heb alleen nog een bel. Maar daar staat verder niks op. Ik ben niet boos hoor, alleen een beetje verbaasd.
Ik las in de leesmap bij de zonnebank in Shape Health Centre
...dat je een botox behandeling kunt winnen bij gezondheidsmagazine Santé.
Stopping Power
Italiaanse Weken bij NY Pizza bijvoorbeeld....
The Social Secret II
Hoor dit. Ik ken mijn Deepak Chopras en Prem Rawats, ik sta overal voor open, maar dat Secret is een sterk spulletje, wat ik u brom. We waren met z'n vieren en eentje van ons wil heel graag naar de Efteling. Al heel lang. Wij maar smoesjes verzinnen, maar tegen Het Secreet is niemand opgewassen... Ineens vallen er 4 gratis kaartjes op de mat. Zomaar, van een blije klant (die wist niet dat we die dag met 4 waren). Ik dank het Universum (want u moet een gegeven paard...)
The Social Secret
Ik wenste al weken een paraplu. Een beetje een goeie, die tegen een rolwolk bestand is enzo. Ineens gaat de bel. Het is een meisje van een website waar we wel eens wat gekocht hebben. Mag ik bovenkomen? vraagt ze. Ik doe open. Ze komt de trap op en loopt ons kantoor binnen. We zijn vandaag met z'n 3-en, maar dat kon zij niet weten. Ze heeft drie fluorgroene paraplu's bij zich. Hele goeie. Met antislip handvat en alles. Zomaar zei ze. Ze was speciaal uit EIndhoven gekomen om ze aan ons cadeau te geven. Adobe-bode bezorgde die middag per abuis drie keer CS3, waar 1 van ons zich al weken op verheugde...
The Secret
De jury van de Cyberlions bestond uit 25 mensen van over de hele wereld. Bijna iedereen had The Secret gezien. Gewoon op DVD hoor, niks Cyber. Zo modern bleken we allemaal niet. We maakten allemaal dezelfde groepsfoto's met onze afzonderlijke camera's. Sharen is voor nerds. We schreven al onze namen en telefoonnummers op een a4 en dat stencilden we 24 keer. Als iemand het kwijt was vroegen we de receptie van het hotel om een extra kopie. Maargoed, The Secret dus. Ineens lag het daar: een grote oranje doos. Er zat een strandlaken in met een leeuw erop. We hadden er allemaal eentje gekregen. Ok, wie heeft er een strandlaken op z'n mindboard geprikt? Het bleek een jurylid van 2 meter die hotelhanddoeken te klein vond. We bedankten hem vriendelijk. Twee dagen later lag er weer een doos. Dit keer een zwarte. Er zat een zonnebril in, best een dure. Weer kregen we allemaal dezelfde. Hij stond niemand behalve een lichtgevoelige Fin. Graag gedaan, zei hij. Het was een mooie week. Je hebt pas echt een band als je Secret-resultaten effect hebben op de hele groep...
Melkweg
Ik brak de nagel van mijn wijsvinger door het juichen voor The Editors.
|
