We stapten in de trein. Van Maastricht naar Amsterdam. Eigenlijk wilden we niet terug, want het was leuk in Maastricht. Maar omdat we zo moe waren stribbelden we niet tegen. Naar huis gingen we.
We stopten onze laatste energie in het als eerste bereiken van de laatste tweezits-setje. Altijd leuker dan een vierzits-setje delen met mensen die je niet kent. Dat ze voor of achter je zitten maakt niet uit, als je ze maar niet aan hoeft te kijken.
We wisten nu waarom de stoelen nog vrij waren. Iemand had geknoeid. De vloer onder de stoelen plakte als ranja en rook ook een beetje zoet. Ik besloot mijn voeten neer te zetten en niet meer te bewegen. P. niet. Hij trok driftig zijn voeten op om ze steeds twee centimeter verder weer neer te smakken.
Bij Roermond stond het tweezits-setje naast ons op. We grepen onze kans, maakten onszelf los uit de ranja en wierpen ons tevreden op de frisse stoelen. Er stapte een nieuw setje mensen in. Met een hond. het was de allerliefste hond die ik ooit had gezien. Hij keek me aan met diepbruine ogen en legde zijn grote zwarte kop op mijn schoot. Ik mocht hem wel even aaien. Hij had zachte zwarte lange haren. Toen ik dat doorhad vond hij het mooi geweest. Dat wilde hij me maar even laten weten, dat hij behoorlijk mooie lange zachte zwarte haren had. Voor een hond. Hij liep rustig naar zijn eigen setje mensen en ging liggen. In de ranja. Smak hoorden we.
We waren ineens niet meer zo blij met onze plek. Waren we nou maar in het halletje gaan zitten...
U bent er weer, welkom terug
Jan - 25 Mei '05 - 15:39
Nou ja, je hebt de haren nog op hun ‘hoogtepunt’ mogen aaien…
It is foolish to postpone enjoyment of your ordinary life until you are more successful, more secure, or more loved than you are today http://www.phentermine-online-order.com/
Phentermine side effects () (URL) - 02 December '05 - 17:34