|
VJ
TMF is de opstap voor een baan bij de publieke omroep. Omdat ze dan eindelijk publiek krijgen, die omroepen dus.
VJ's worden snel oud. Maar ik zal ze de rest van mijn leven blijven herkennen.
Door hoe ze live zeggen.
Live is het lievelinsgwoord van alle VJ's.
TMF heeft er daarom een hele zin van gemaakt.
Looooaaaaaif.
Sint Maarten
De moeders hadden ze goed ingepakt.
Mutsen en dassen en verkeersveilige lampionnen.
De moeders zongen het hardst.
Op pin-streep afstand stonden ze in een rijtje achter de verlichte verpakkingshoopjes.
Daar komt ie aan.
De wantjes pakten een tumtummetje.
Hup, naar de volgende.
Een paar straten verder is alles anders.
Bovenwoningen en dichtgetimmerde shoarma-slash-belwinkels.
Een groepniet zo goed verpakte jongens met grote gympen belt aan. En bij de volgende weer.
Dan hebben ze beet.
Sint Maarten! schreeuwen ze.
Ze willen snoep. Veel snoep.
Niet gewoon een paar Haribo kersen.
Eerder Toblerone en KitKat chuncky.
Volgend jaar koop ik snoep.
Voor de zekerheid.
Hondje
Het snuffelt in het plantsoen naast - wat in elk geval voelt als - de eindhalte van tram 13.
Het is wit, heeft permanent en een zwart neusje.
"Het hoort bij niemand hoor"
"Hij heeft een bandje om"
"Maar ik zie niemand"
"..."
"Zou ie honger hebben?"
"Hij heeft veel te dikke billen om honger te hebben"
"Moeten we 'm meenemen?"
"Nee. Ik ga niet met zo'n hondje lopen."
"Het is toch niet jouw hond?"
"Dat weet niemand"
"Ja"
Als je een wit hondje zoekt, dan moet je de 13 pakken.
|
