|
Met Femster
Femster is met haar verjaardag
Alweer een jaartje jonger geworden.
Haar nieuwe mobiel is zo piep
Dat ie nog niet geboren was.
Toen ze 'm kreeg.
Een maand later is het dan toch zover.
Mag ik 'm ook even vasthouden?
P. denkt even na en geeft het kado dan toch over.
Anders zou het geen kado zijn.
Femster heeft nu mms en blauwtand.
En ringtonen met bas.
Vrijdag
Wie heeft bedacht dat vrijdag de leukste dag is?
Ik vind het allemaal best en wil natuurlijk ook mee uit.
Vrijdagavond. Leukleukleuk.
Maar ik ben altijd zo moe. Van de hele week.
Feest
Feest leek me prima.
Voor in de gang.
Weet je het zeker?
Vroeg P. nog.
Ik wist het zeker.
Feest kost 24,50.
In een blikje.
Flexa en VT Wonen
moeten er tenslotte
allebei iets aan verdienen.
P. ging verder met de plinten.
Die hebben het meeste haast.
Voor de vloer he?
Anders wordt die meteen al vies.
Feest had het minste haast.
Maar ik begon alvast.
De eerste laag.
Ik zat onder de spetters.
De lichtblauwe latex ook.
De tweede laag.
De spetters werden vegen.
van grijsgroenglinsterend feest.
Of zoiets.
Het voelt niet als feest.
De plinten zijn wel heel mooi.
Gelukkig.
De mail doet het niet.
Al de hele dag niet.
Ik denk aan iedereen die me gemaild kan hebben.
Aan de mensen die mijn wijze raad nodig hadden.
Aan iedereen die zomaar wilden zeggen hoe aardig ik eigenlijk ben.
Aan de prijsvragen die ik ongetwijfeld gewonnen heb.
Die ene van een frankrijkwintersportvakantie bijvoorbeeld.
Dat was echt een goede slagzin van de Femster.
Ik wintersport het liefst in Frankrijk, want...
...ski-en op een schnitzel werkt niet, maar wel op een croissant.
Ik wacht vol spanning.
De zon is terug
Ruben is in de weer.
Met verkeersborden, foambordjes en posters.
Het is lente en de zon is terug.
Femsters vorige weerbericht was serieus genomen.
Onze allesman Evert was door de receptie naar de Gamma gestuurd.
Of hij rollen folie wilde halen.
Evert kwam terug met 23 rolletjes transparant plakplastic.
De receptie mailde gelijktijdig dat we het wel zelf moesten opplakken.
Er zijn nog 11 rolletjes folie over.
De rest is gensneuveld in hun vermomming als lichtzwaard.
Hoe transparant plakplastic de zon kan weren weet ik niet.
Misschien is het zo sterk dat het de zon terugduwt de hemel in.
Dan kan het tegelijk ook de regen weren. En de oostenwind weren.
Als we het lief vragen, kan het misschien al het weer weren.
Beetje stijl
De Politie Amsterdam controleert of je door rood loopt.
En of je je losse fietsverlichting wel op de juiste discostand hebt staan.
Daarvoor braken ze zelfs de rechterarm van Lucas, maar die ken je waarschijnlijk niet.
En nu kijkt de politie of iedereen wel aardig tegen elkaar doet.
GeenStijl krijgt misschien straf.
Omdat ze niet zo kattig hadden mogen doen.
GeenStijl zei ook wel eens wat over Femster.
Maar dat was maar een grapje.
Bovendien had Femster nog nooit zoveel bezoekers gehad.
Er waren zelf ventjes die best eens uit wilde, met die goeie ouwe Femster.
En er waren meisjes die vonden dat Femstertje eens een aubergine moest proberen.
En er was een ijsbreekvrachtschip dat zichzelf koningin noemde.
Die riep dat Femster de zoutmijnen in moest.
Met een uitroepteken.
Maar dat zijn meisjes he?
Die zijn van nature al kattig.
Die zou je massaal moeten uitgummen.
Op weg naar een aardige samenleving.
Ik ben nog nooit in een zoutmijn geweest.
Wie weet hoe leuk het is.
Ik ben dol op zout.
Zout is in he?
Hoe meer soorten zout je hebt,
Hoe meer stijl.
Slamster
Femster had ietsepietsie teveel gedronken.
Ze deed het niet expres.
Het ging per ongeluk.
Er kwam een slammerrondje tukkielja.
En Femster sloeg haar hoofd naar achter.
En dan zag ze heel eventjes nauwelijks tot niets.
Na een paar keer was Femster de tel kwijt.
Want Femster is meer alpha, zie je.
Femster is niet zo beta.
Steeds als Femster weer kon focussen
Stond er weer een nieuw glaasje klaar.
De jongen rechts van Femke zag er nog heel fris uit.
Hij schoof z'n glaasjes subtiel naar links.
Het was pas middernacht
Toen Femster de hik kreeg.
Ik wist 't zeker
...dat Albert Mol 15 jaar geleden al van het randje was gevallen, bedoel ik.
Nee dank je, ik heb al gesport.
Ik heb al gesport.
Vanmorgen van 8 tot 9.
Dat doe ik elke vrijdag hoor, sinds februari.
Het begon allemaal met mijn rechterarm.
Die moppert soms, omdat ik zoveel stukje schrijf.
Niets is te gek voor de Femster-lezer he?
Dan moet je sporten, zei iemand.
En zo geschiedde.
Ik sport in het Sport Medisch Centrum, tegenover de Swift kantine.
Onder begeleiding.
Kim, Jop en Martijn kijken naar mijn rechterarm terwijl ik buikspieroefeningen doe.
Zij zijn de baas. Zij weten alles. Zij hoeven ook geen gymspullen aan, want ze zijn al afgetraind natuurlijk.
Martijn heeft Britney Spears wel eens gemasseerd.
Ik vraag ze dan eens om te zorgen dat ik madonna-benen krijg.
En dan weer eens of ze iets ter voorkoming van hallo!-armen weten.
Femstertjes zwemmen zonder bandjes!
Een nieuwe lente, een nieuw huis
We gaan wonen in het huis om de hoek.
Dat is wel zo makkelijk met verhuizen.
Ik heb een gietertje gekocht.
Voor het balkon.
Alles is beter.
In het nieuwe huis.
AUW!
Dus je ziet eerst vlekjes, zei dokter Chris.
Ik knikte, want dat was zo.
Dat had ik 'm net nog gezegd.
En daarna zie je niks meer.
Nou inderdaad, dat dus.
Daarna zie ik helemaal niks meer.
En dat duurt dan een paar minuutjes.
Dan sta ik daar maar.
Naast m'n fiets.
Midden in de Kinkerstraat.
Of in de supermarkt.
Het hangt er maar net vanaf.
Eerst moest ik naar de neuroloog.
Van dokter Chris.
Die zou wel weten wat het was.
De neuroloog kietelde met een apparaatje onder mijn linkervoet.
Ik gaf hem een schop. Per ongeluk.
Sorry meneer.
Het gaf niet.
Het gebeurde wel vaker.
De neuroloog kietelde met het apparaatje onder mijn rechtervoet.
Er gebeurde niks.
De neuroloog keek bezorgd.
Hij pakte een hamer en tikte onder mijn rechterknie.
Er gebeurde niks.
De neuroloog tikte onder mijn linkerknie.
Zodat ik wist wat de bedoeling was.
Ik schopte hem opnieuw.
Maar ik wist nu dat dat gebruikelijk was.
En als iets gebruikelijk is, dan geeft het niet.
Ik mocht weer naar huis.
Maar terugkomen moest ik wel.
Twee weken later werd een hersenscan gemaakt.
Ik vroeg mijn moeder of ze voor Fopje wilde zorgen.
Als ik er niet meer zou zijn.
Dat wilde ze.
Drie weken later werd een hartscan gemaakt.
Ik vroeg mijn zus of zij wilde zorgen dat mijn eindscriptie werd uitgegeven.
Later.
Dat zou ze doen.
Nog twee weken daarna kreeg ik allemaal draadjes in mijn hoofd.
Ze werden met lijm vastgezet en daarna met naalden weer ingeprikt.
Ik moest liggen omdat ze mijn hersenactiviteit zouden meten.
De korstjes op mijn hoofd kriebelden de hele week.
Ik gaf S. een lijstje namen van mensen die niet op mijn begrafenis mochten spreken.
Ze zou het regelen.
Ik werd gebeld door de assistente van de neuroloog.
Of ik over 2,5 week langs kon komen.
Het is migraine, zei de neuroloog.
Op je ogen.
We merken het aan alles.
Sindsdien heb ik migraine.
Ik merk het aan alles.
|
